Boek, Lezen

Ik las 25 boeken, dit waren de hoogte- en dieptepunten

Op 19 augustus las ik mijn vijfentwintigste boek van 2019 uit. Het boek zelf maakte me enorm gelukkig en deed me vrijwel alle emoties voelen die ik ken, het behalen van mijn leesdoel leidde tot een goede high five met mijzelf. Vorig jaar las ik twintig boeken, waar ik zeker niet ontevreden over was. Het feit dat ik aan het eind van mijn leesdoel nu nog een stuk jaar over heb is natuurlijk enorm leuk en geeft goede hoop voor de toekomst. Eerst wil ik alleen nog even een terugblik werpen op de 25 boeken die ik las. Op mijn Goodreads account zie je welke dat allemaal precies zijn geweest. In deze blogpost behandel ik de hoogte- en dieptepunten en andere zaken die het benoemen waard zijn, met her en der wat tips tussendoor.

Een goed begin

Ik startte het jaar met De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld. Een boek dat ik goed vond en dat mijn leesflow goed op gang wist te brengen. Eigenschappen die daar aan bij hebben gedragen zijn waarschijnlijk dat het niet te dik was en het verhaal intrigerend was. Ik zou niet willen zeggen dat ik het echt een leuk boek vond, daar is het het verhaal ook gewoon niet voor. De sfeer is wat grimmig en ongemakkelijk. Als je Het smelt van Lize Spit goed vond, dan zou dit boek ook wel eens bij je in de smaak kunnen vallen. Beklemmende sferen, ingewikkelde familierelaties en onuitgesproken gevoelens vind je in beide boeken wel terug.

Een nieuwe insteek

Het tweede boek van het jaar was Planeet Paranoia van Matt Haig. Dit was het eerste non-fictie boek wat ik in lange tijd had uitgekozen om te lezen. Bij wijze van experiment wilde ik kijken “of dat tegenwoordig ook iets voor mij zou kunnen zijn” en jawel, het sloeg aan! De timing was ook erg goed. In Planeet Paranoia word je door de schrijver heerlijk gerustgesteld over alle ellende in de wereld, om het zo maar even te zeggen. Aangezien ik zelf maar al te bekend ben met onzekerheid en angst met hoe het allemaal moet in het leven (wie niet?), heb ik best wat aan dit boek gehad. Daarnaast wakkerde dit boek mijn honger naar meer non-fictie ook aan, wat later ook zichtbaar is in mijn gelezen boeken.

De eerste topper

Als derde boek las ik Zomervacht van Jaap Robben. Na het lezen van Birk, ongeveer vijf jaar geleden, bezocht ik ook een lezing van Jaap Robben in de bibliotheek. Deze lezing gaf nog weer een extra laag aan Birk en maakte me heel nieuwsgierig naar meer werk van Jaap Robben. Met Zomervacht had ik mijn eerste favoriet van het jaar te pakken. Ik heb het in één dag uitgelezen omdat ik zo werd meegezogen in het verhaal. De hoofdpersoon is de dertienjarige Brian, met een meervoudig gehandicapte broer die in een zorginstelling woont. Wanneer wegens een verbouwing de broer daar een tijdje niet kan zijn, en ouders een bedrag vergoed krijgen als ze hun kind in huis nemen, besluit de vader van de jongens hem op te halen en onder te brengen in hun stacaravan. De vader is echter telkens de hort op, waardoor Brian het alleen moet redden met zijn broer. Jaap Robben is ongekend goed in de belevingswereld van kinderen beschrijven. De jongens maken dingen mee waarvan je eigenlijk als volwassene alleen begrijpt hoe heftig, mooi of pijnlijk die nou echt zijn. Een aanrader!

Gedichten en poëzie

Omdat non-fictie aansloeg, leek me dat de tijd ook wel rijp was om eens wat meer poëzie te gaan lezen. Ik koos voor de bundel Pessimisme kun je leren van Levi Weemoedt en heb samen met mijn vriend en iedereen die de gedichten maar wilde horen in een deuk gelegen om deze bundel. De poëzie is begrijpelijk, laagdrempelig, sterk en heel erg grappig. Na dit enorme succes leende ik Olijven moet je leren lezen van Ellen Deckwitz uit de bibliotheek. Hierin schrijft Deckwitz over wat poëzie nou eigenlijk is, waaruit het kan bestaan en hoe je het nou eigenlijk moet en kan lezen. Met tal van voorbeelden loodst ze je door allerlei soorten en maten poëzie heen, met aan het eind van elk hoofdstuk aanraders voor als je bijvoorbeeld erg van enjambementen of halfrijm  houdt. Een geweldige opstap naar de wereld van gedichten en poëzie.

De eerste domper

Voor de boekenclub waar ik aan deelneem lazen we De onsterfelijken van Chloe Benjamin. Het boek, dat is ingedeeld in vier delen, gaat over kinderen die op jonge leeftijd van een waarzegger horen wanneer zij zullen sterven en het effect dat die wetenschap op hun leven heeft. In hun respectievelijke boekdelen zie je wat er van ze geworden is en ook hoe en wanneer ze uiteindelijk aan hun einde komen. Een interessant gegeven dat met name in het begin leuk was uitgewerkt, maar naarmate het boek vorderde vond ik het toch steeds gezapiger worden, vond ik de personages minder interessant en de premisse niet meer zo intrigerend. Uiteindelijk was ik erg blij dat ik het uit had. Hoewel ik denk dat dit boek voor veel mensen ongelooflijk leuk is, was het dat voor mij helaas niet.

De tweede topper

Op aanraden van een goede vriendin las ik De acht bergen van Paolo Cognetti. De begeleidende aanmoediging van die vriendin was iets in de trant van “er gebeurt eigenlijk echt helemaal niks, maar het is geweldig”. Toen ik het uit had gelezen gaf ik het meteen vijf sterren: de Italiaanse Alpen, de voorbijgaande seizoenen en het leven op de alm zijn schitterend weergegeven en maken het boek een vakantie naar Italië op zakformaat. Later las ik van Cognetti ook De buitenjongen, die een vergelijkbare setting heeft en hetzelfde level “er gebeurt niet veel maar het is prachtig”.

De tweede domper

De aanloopman van Martine de Jong was een boek waar ik lang naar uit had gekeken omdat ik de cover ronduit ge-wel-dig vind. Ik las in het begin als een razende doo r het boek heen en verwachtte het met een enorme pluim af te sluiten, maar zodra de plot duidelijk werd was de pret voor mij in één keer afgelopen. Het is een goed geschreven, humoristisch boek, maar het feit dat ik het weglegde met een kreet van “ja, dahag” is voor mij de reden om dit de tweede domper te noemen.

Een goede combinatie

Ik vervolgde mijn leeslijst met drie boeken die ik verrassend goed bij elkaar vond passen, ook al zijn ze erg verschillend. Ik las De dag dat de tijd stilstond van Rachel Joyce, Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht van Mark Haddon en De vogels van Tarjei Vesaas. Ik had eerder van Rachel Joyce De wonderbaarlijke reis van Harold Fry en de tegenhanger Het liefdeslied van Queenie gelezen. Beide boeken vond ik erg goed, grappig en ontroerend. De dag dat de tijd stilstond is andere koek dan de twee die ik eerder las, maar heeft me enorm ontroerd. Er is een grote rol voor mentale ziektes en compulsief gedrag. De ene verhaallijn gaat uit van een jongetje dat zich zorgen maakt over een paar seconden die aan de tijd worden toegevoegd. De andere verhaallijn gaat uit van een volwassen man die worstelt met dwangmatig gedrag en zijn blik op de realiteit. Het boek vormt een mooi ‘koppel’ met Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht waarin een autistische jongen op zoek gaat naar de waarheid achter de dood van de buurhond, en daarmee buiten zijn bekende wereld moet stappen en zijn mathematische manier van dingen benaderen gebruikt om de wereld om hem heen te begrijpen. Beide boeken kregen van mij een hoog aantal sterren. Aansluitend hierop las ik ook nog De vogels van Tarjei Vesaas. Dit boek sprak me aan door de cover (die ook het grafische heeft wat De aanloopman ook heeft), maar paste heel goed in het straatje met de boeken van Rachel Joyce en Mark Haddon. De volwassen man Mattis worstelt met een verstandelijke beperking en de dreiging van de relatie die zijn zus krijgt met een houthakker, waardoor de balans voor Mattis wordt verstoord.

De derde topper

Ik noemde eerder al dat ik non-fictie steeds meer een kans wilde geven, en zo besloot ik te beginnen aan Sapiens van Yuval Noah Harari. In het boek wordt de geschiedenis van de mensheid beschreven op verhalende wijze. Voor iemand als ik die gelooft dat alles een verhaal is natuurlijk een feestje. Ik heb enorm van dit boek genoten en ben momenteel bezig in het vervolg Homo Deus. Harari heeft mijn blik op de wereld echt weten te verbreden door zijn perspectief op de geschiedenis. Dit perspectief is overigens vanuit zijn werk als historicus behoorlijk waarheidsgetrouw, maar hier en daar lees je toch ook wel wat subjectiviteiten. Hiervoor heeft het boek op het grote boze internet natuurlijk veel kritiek gekregen, maar dit populair-wetenschappelijke boek is dan ook niet bedoeld om te worden bestudeerd zoals je dat met een studieboek doet, maar gewoon om op een leuke manier wat bij te leren. Een van mijn favorieten van deze 25.

Een nieuw genre

Op aanraden van een collega probeerde ik ook eens een genre wat ik normaal gesproken eigenlijk niet lees. Zij nam voor mij De waarheid over de zaak Harry Québert mee om te lenen. Een klassieke whodunnit waarin je hoofdstuk na hoofdstuk op een ander been wordt gezet en er op het einde op spectaculaire wijze achterkomt hoe de hele zaak in elkaar steekt. Dit is het dikste boek dat ik tot nu toe las dit jaar, maar het las als een trein! Het soort boek dat ideaal is als je een relaxte vakantie wilt vieren met een boek op een strandstoel. Blij verrast!

De absolute favoriet

Toevallig is het laatste boek dat ik las voor de 25 tegelijk ook mijn absolute favoriet. Eerder noemde ik De vogels van Tarjei Vesaas al. Van diezelfde schrijver las ik ook Het ijspaleis. Dit boek is dun maar heeft enorm veel in zich. De hoofdpersonages zijn twee meisjes van ongeveer elf jaar oud die een bijzondere vriendschap met elkaar aangaan. Wanneer een van de twee verdwijnt moet de ander met dat verlies om zien te gaan. Naast deze twee menselijke hoofdpersonages zijn ook grote rollen weggelegd voor het ijspaleis, ontstaan door een bevroren rivier, en kou in het gebied waar ze wonen. De sterke metaforen in dit boek maakten het voor mij een magische ervaring om het te lezen. Toen ik het uit had wilde ik het werkelijk niet meer loslaten (het ligt nu nog steeds op mijn nachtkastje). Ik wil dit boek eigenlijk ook niet uitlenen. Het zou zo maar eens mijn favoriete boek aller tijden kunnen zijn. Ultieme aanrader.

Meer weten over wat ik zoal lees? Volg mij dan op Goodreads of Instagram!

2 thoughts on “Ik las 25 boeken, dit waren de hoogte- en dieptepunten”

  1. Wat een fijne blog zo! Zie heel veel boeken die nog op mij staan te wachten (Sapiens, De Acht Bergen & Het IJspaleis) dus dit maakt mij erg enthousiast. Ik zit ondertussen al bijna op de 100 boeken en je hebt me geinspireerd om ook eens zo door mijn gelezen boeken te gaan! 💛

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *