Blog

Alles komt toch weer op z’n pootjes terecht

Bijna tien jaar nadat ik voor het eerst begon met bloggen, heb ik nu dan eindelijk besloten om het toch weer op te pakken.

De afgelopen tien jaar verscheen er af en aan één enkele blogpost, of een hele rits achter elkaar, omdat ik het idee had weer opnieuw te beginnen. Elke keer weer dacht ik dat het die keer anders zou zijn, dat ik ging doorzetten en dat het gewoon goed ging komen. Toch bleef ik altijd ergens steken, sloeg de onzekerheid me om de oren, raakte ik gefrustreerd en hoopte ik maar dat het niemand zou opvallen dat ik weer even van het internet verdween. Wanneer mensen mij vroegen naar mijn blog en of er weer eens iets nieuws kwam, praatte ik er vlug omheen: “ja, nee, dat blog was een leuke hobby, schattig, maar nu doe ik andere dingen!”. Ik deed helemaal niets.

Gelukkig is het deze keer écht anders.

Wie een aantal jaren geleden mijn blog volgde, trof mij in mijn studietijd aan. Ik studeerde Nederlands, eerst een stuk lerarenopleiding, gevolgd door een tijd op de universiteit. Daarnaast blogde ik over taal, leuke woorden, boeken en meer zaken binnen het vakgebied van mijn studie. Eigenlijk waren heel veel studiegenoten en docenten heel positief over de stukjes die ik schreef, maar mijn brein wilde dat helaas niet geloven. Uit pure faalangst ben ik toen maar gestopt met bloggen. Dat hielp natuurlijk helemaal niets, want de studie was niet het probleem, de mensen om mij heen ook niet en het bloggen al helemaal niet. Mijn brein wilde gewoon niet zo meewerken en besloot er op den duur helemaal geen zin meer in te hebben. Ik belandde opgebrand thuis op de bank. Nu deed ik écht helemaal niets.

Na een aantal maanden wilde ik toch weer iets gaan doen. Mijn beste vriendin stopte als opruimkracht bij een bibliotheek en ik kon het van haar overnemen. Langzaam begon het weer wat beter met me te gaan. Met het terugzetten van de boeken zette ik mijn brein ook weer wat beter in elkaar. Ik kreeg meer energie en kon uiteindelijk meer taken gaan uitvoeren. Voor ik het wist had ik een fijne baan. Mijn enthousiasme voor taal, boeken en leuke woorden kwam weer terug en daarmee eigenlijk ook mijn zelfvertrouwen. Ik solliciteerde op een functie bij de openbare bibliotheek, werd zelfs mede door mijn blogervaring aangenomen en de rest is geschiedenis. Nu heb ik de mooiste baan van de wereld.

Ik bevind me nu zo vaak tussen zo veel interessante boeken, dat ik meer lees dan ooit. Geen verplichte kost voor een opleiding of studie, maar wat ik zelf uitkies. Ik mag de bezoekers van de bibliotheek boeken aanraden op maat. Het gaat niet meer om wat er wel of niet literatuur is, wat er op welke lijst staat of uit welke periode een boek komt. Ik wist wel dat met het lezen van boeken werelden voor je opengaan, maar ervaar dat nu pas echt: ik kan lezen wat ik wil. Dat is echte vrijheid.

Met deze nieuw verworven vrijheid heb ik weer zin om te bloggen. Ik hoop een kijkje te kunnen geven in mijn leesleven en dat van anderen. Lees je met me mee?

Volg mijn blog via Bloglovin

18 thoughts on “Alles komt toch weer op z’n pootjes terecht”

  1. Leuke tekst Anieke! Je opmerking over wel of niet literatuur sluit toevallig mooi aan bij mijn stukje voor tips van dbieb.

    1. Bedankt Richtje! Het is ook knap lastig om te beoordelen of iets literatuur is of niet, omdat literatuur helemaal niet zo gedefinieerd is als het soms lijkt 🙂

  2. Daar ben je weer JOEPIE! Natuurlijk lees ik met je mee, samen naast elkaar op de bank, voorleesrondjes met T er bij, tropical drinks, chips.

    1. Wat schrijf je leuk Anieke, ik ga je zeker volgen! Leuk om te horen dat je zo blij bent met je plekje in dbieb 🙂 Veel succes en plezier met je blog en baan en alles!

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *